De valkparkiet

De valkparkiet komt oorspronkelijk uit Australië. Hij komt bijna in heel Australië voor met uitzondering van de kustgebieden. In het wild leven ze vaak in kleine groepjes.
Ze hebben niet specifiek een leefgebied. Zo zijn de diertjes te vinden in open beboste savannen, aan bosranden bij waterstromen, in woestijn achtige (met gras begroeid) graslanden.
Ze zijn het vaakst te vinden in de nabijheid van rivieren, beekjes en kreekjes.

Rond 1865 zijn in Nederland de eerste jonge valkparkieten in gevangenschap geboren.
In België was dat rond 1870.

In de wetenschapelijke literatuur is heel wat discussie geweest over de juiste wetenschappelijke benaming van de valkparkiet. De discussie ging vooral over de relatie die de valkparkiet met andere vogelsoorten heeft, in het bijzonder met de kaketoes.
Op basis van bijzonder kenmerken van zowel parkieten als kaketoes, denken veel vogelkundigen dat de valkparkiet aan het begin van een splitsing in de evolutie heeft gestaan, dat heeft geleid eenerzijds tot kaketoes en anderzijds tot "echte parkieten".
In dit kader neemt de valkparkiet dus een tussen positie in, en zou op basis van hierboven een vogelsoort apart zijn.

Uiterljk, zintuigen.

De valkparkiet is 32 tot 34 cm(van kop tot staart gemeten) en weegt gemiddeld
80 gram tot 110 gram afhankelijk van de bouw van het diertje.
In het wild hebben ze vooral de wildkleur, maar in gevangenschap zijn er verschillende kleur mutatie's:
Pastel, fallow,witmaskers, bont, albino, lutino, cinnamon, gepareld.
Zij kunnen met de juiste voeding en verzorging 15 jaar en ouder worden.
1 tot 2 keer per jaar leggen ze 4 tot 6 eieren en broeden deze dan 18 tot 20 dagen lang uit.
Eenmaal de jongen geboren zijn blijven ze tussen de vier tot vijf weken in het nest.
Daarna gaan ze leren vliegen en zelf eten. De kleintjes mogen pas vanaf 7 à 8 weken weg bij de ouders,
want dan eten ze pas zelfstandig.

Een valkparkiet ruikt goed en kan positieve en negatieve indrukken verbinden met geur.
Bijvoorbeeld: een valkparkiet word heel onrustig bij de kleinste rookontwikkeling.
De tastzin heeft een valkparkiet door de tong. Hiermee zal de valkparkiet voedsel beoordelen of het bruikbaar, eetbaar en nuttig is of dat het voor hem/haar schadelijk en onnuttig is.
Ook voorwerpen en eigen veren betastten en beoordelen ze met hun tong.
Valkparkietjes herkennen ook smaak. De voorkeuze van bepaald voedsel word bij hen ook daardoor bepaald.

Valkjes horen geluid met dezelfde toonbereik als de mens. Ze kunnen dan ook heel goed vertrouwde geluiden onderscheiden van vreemde geluiden, en kunnen zelf voorkeuren ontwikkelen voor bepaalde geluiden.
Het gezichtsvermogen is het best ontwikkelde zintuig. Valkparkieten herkennen verzorgers, andere huisdieren en een omgeving waarin ze al eens eerder waren. Als een verzorger eens ongewone of zeer opvallende kleding draagt, reageert een valkparkiet daar soms angstig op omdat herkenning in eerste instantie niet plaats vindt.
Verder hebben ze een heel rustig en gemakkelijk karaktertje en zijn heel vreedzaam naar ander voilére vogels.

Aandacht, liefde, spelen.

Naast een goed, variërend en gezonde voeding, en een goede verzorging, hebben parkieten ook liefde, aandacht en beweging nodig en veel speeltjes. Speelgoed is echt wel belangrijk voor parkieten.
In de vrije natuur hebben parkieten het altijd druk met zoeken naar eten, bouwen van nestje enz…
Maar parkieten in huis of voilere’s moeten dat niet meer doen en hebben daarom speelgoed nodig om zich te amuseren, en te stimuleren, want valkjes zijn heel erg nieuwsgierig.
Heel veel speelgoed dat je regelmatig verwisselt, brengt altijd een leuke uitdaging voor je parkieten.
Speelgoed voor je valkparkieten vind je in een dierenwinkel. Houten speeltjes, spiegeltjes, schommeltjes, speeltjes met veel kleurtjes, enz... als het maar heel sterk en valkparkiet bestendig is, want valkjes slopen heel erg graag.
Ook wc rolletjes, of flessendopjes,of een stukje blanco papier vinden ze heel leuk om te slopen of mee te gooien
Je kan ook zelf creatief zijn en zelf speeltjes gaan maken voor je parkiet, met touw en kraaltjes enz…
Daarnaast kun je ook een speeltuin maken, of je parkiet een parkietenboom geven, dat vinden ze ontzettende leuk. Gebruik bij de speeltuin verschillende diktes hout, dat is goed voor de pootjes en helpt de nageltjes kort houden. Ook takken van een fruitboom zijn heel goed voor de pootjes en nageltjes. Dit kun je gebruiken om een leuke speelboom te maken, maar ook om een paar takken in de kooi te hangen, zodat ze ook daar verschillende zit takken hebben.
Regelmatig de vogels laten vliegen, als ze tam zijn, is heel goed zodat ze hun vleugeltjes en borst spiertjes kunnen trainen. Regelmatig vrij vliegen, maakt hen alleen maar gezonder. Als je parkiet echt niet vrij kan vliegen, zorg dan dat je parkiet een hele grote kooi geeft waar hij/zij de vleugeltjes met regelmaat kan strekken.
Om parkieten tam te krijgen (wat zeker gaat) moet je veel liefde, geduld en tijd hebben. Je moet iedere dag met ze praten en oefenen zodat ze je gewoon worden en kunnen vertrouwen. Vanaf het moment dat ze op je vinger komen zitten en uit je hand eten, kun je zeggen dat ze handtam zijn.

Vergeet niet, parkieten zijn geen speeltjes of knuffels, maar dat zijn levende wezentjes die ook gevoelens hebben.
Velen vergeten het jammer genoeg wel eens, dat ook een vogeltje pijn en verdriet kan voelen.

Valkparkieten zijn heel sociale en super lieve diertjes die veel liefde en aandacht nodig hebben. Het zijn zo lieve diertjes, waar je zoveel plezier aan hebt, of ze nu tam zijn of niet. Je heeft ze een goede verzorging, gezond eten en veel liefde en je krijgt het in duizendvoud terug van hen. Parkieten in huis, het is echt een heel avontuur en plezier.

Met dank aan Marit voor de mooie foto van pixel